Witaj Jula,

W sytuacji jakiej jesteś trudno o słowa, które mogłyby ukoić Twój ból. Dobrze, że napisałaś.

Pytasz o to, jak masz się zachowywać i jak się przygotować. Nie ma "gotowców", ale to, co najważniejsze, to być z tą Osobą w kontakcie, być otwartą na rozmowę, nawet o tym, co najtrudniejsze: o śmierci. Słuchaj, co do ciebie mówi, pytaj o jej przeżycia, pytaj jak możesz jej pomóc.  Pamiętaj, że bycie z osoba umierającą może rodzić w nas różne uczucia: lęk, strach, zakłopotanie, poczucie winy, bezradność... Nie ma w tym nic złego. Ale warto odpowiedzieć sobie na pytanie: czy mimo tego chcę Ją odwiedzać, towarzyszyć jej. Lepiej Jej powiedzieć o swojej decyzji (bez względu na to, jaka by ona nie była) , niż zostawić Ją w niepokoju, niepewności związanej z Twoją nieobecnością.

Jula, piszesz, że potrzebujesz pomocy psychologa. I jest to bardzo dobry pomysł. Wiem, że sama decyzja i pierwsza wizyta mogą być trudne, ale warto po takie wsparcie sięgnąć. Będzie Ci to pomocne w zrozumieniu tego, co się z Tobą dzieje ale też da Ci wsparcie na czas żałoby.

Pozdrawiam Cię.